Po drugie, przybyły dwie nowe trasy, jedna zielona (tzw. “ośla łączka”) na dole, druga również łatwa (niebieska) u samej góry, prowadząca na Górków Wierch (1024 m n.p.m.). Ostatnia osiągalna jest po wjechaniu na górę kolejką krzesełkową. Tym sposobem, wyciąg posiada:

• 2 orczyki przy bardzo łatwych trasach (orczyk C o długości 200m, różnicy poziomów 35m, przepustowości ok. 700 osób/godz., czas wyjazdu 2 minuty, trasa nr 4 – 210 m i orczyk D o długości 120m, różnicy poziomów 16 m, przepustowości ok. 500 osób/h., czas wyjazdu 1,5 minuty, trasa nr 7 – 120 m
• 1 orczyk przy łatwej trasie (orczyk E o długości 370m, różnica poziomów 60m, przepustowość ok. 900 osób/godz., czas wyjazdu 2 minuty, trasa nr 6 niebieska – 400 m)
• 1 orczyk przy trudnej trasie (orczyk B o długości 640m, różnicy poziomów 142m, przepustowość ok. 900 osób/godz., czas wyjazdu 4 minuty, trasa nr 1 czerwona trudna – 750 m)
• kolej linowa (opisana wyżej).

Trasa nr 3 nie jest już niebiesko-czerwona, lecz tylko czerwona, z możliwością zjadu z trasy niebieskiej nr 2.

Tym sposobem obecnie plan stacji wyciąga jak na załączonym na poczatku obrazku (źródło: http://www.hawran.pl/trasy-zjazdowe).

Kolejną sprawą jest zmiana polityki sprzedaży biletów. Obecnie można kupić zjazdy na wspólną kartę TatrySki dla ośrodków narciarskich Kotelnica Białczańska, Bania, Kaniówka, Jurgów i Czorsztyn-Ski (Kluszkowce). Tym sposobem nie jesteśmy związni ściśle z jednym wyciągiem kupując karnet na dłuższy okres.

Pojawiła się również nowa altana wypoczynkowa przy “oślej łączce”, gdzie można wypić kawę, wyczpocząć czy też skorzystać w toalety.

Wreszcie, ogromną zaletą jest nowy system kontroli dostępu do wyciągów i kolei linowej firmy SKIDATA. Co to w praktyce oznacza? Karta może zostać odczytana w odległości aż do 60 cm. Nie trzeba już wyjmować karnetów, aby przejść przez bramkę. Karta umieszczona w spodniach czy kurtce zostanie bez problemu odczytana. Szybciej i łatwiej przechodzi się przez bramkę.

Zmiany jak nabardziej pozytywne, a stację polecam ze względu na możliwość wyboru różnorodnych tras w zależności od stopnia zmęczenia i zaawansowania narciarzy.

Podobne wpisy:

1. Stacja narciarska w Jurgowie
2. Stacja narciarska Ski Bachledova
3. Stacja narciarska Murzasichle

Jak przystało na miejscowość nadbałtycką, jedną z najważniejszych atrakcji krajoznawczej Krynicy jest zadbana latarnia morska, którą postawiono w połowie dwudziestego wieku. Jest to druga latarnia morska w tym konkretnym miejscu, bowiem poprzednia została wysadzona w roku 1945 przez wycofujące się wojska Wermachtu. Latarnia w Krynicy czynna jest w sezonie letnim w godzinach 10-18, ma zasięg światła przeszło 35 kilometrów i jest zdumiewającym punktem widokowym, z którego widać m.in. Bałtisk czy Frombork.

Krynica Morska posiada fenomenalne piaszczyste plaże, z których najbardziej znana czyli Bulwar Słoneczny jest zakwalifikowana do projektu Błękitna Flaga. Na tej plaży odbywają się słynne Międzynarodowe Regaty Jantarowe oraz turniej ratowników. Na domiar tego działa doskonale wyposażona wypożyczalnia sprzętu plażowego oraz do kultywowania wodnych sportów, legendarna windsurfingowa szkoła oraz prężny Jacht Klub.

W albumach mieszkańców Murzasichla znaleźć można również zdjęcia upamiętniające wizyty Jana Pawła II w Polsce. Zdjęcia z Zakopanego, Ludźmierza, Nowego Targu, Krzeptówek, Krakowa, być może z Wiktorówek czy też z Morskiego Oka. Te miejsca odwiedził Jan Paweł II. Ja pamiętam wizytę w 1996 roku w Zakopanem, w Ludźmierzu i jedną z wizyt na Błoniach Krakowskich.

W Zakopanem miał miejsce hołd górali, w Ludźmierzu Jan Paweł II jeszcze zanim został papieżem złapał berło Matki Bożej. Na wizytę w Nowym Targu ludzie wywalczyli sobie wolne. Jednak Jan Paweł II bywał pod Tatrami nie tylko jako papież, lecz również wcześniej. Wiele miejsc po dziś dzień nosi ślady Jego obecności.

6 lat temu zmarł Jan Paweł II, 6 lat temu brał ślub mój brat, 6 lat temu i 1 dzień – 1 kwietnia, urodził się chłopiec, mój chrześniak. Ktoś umiera, ktoś się rodzi, taka już jest kolej życia. Pozostaje mi spojrzeć w album ze zdjęciami analogowymi. Pozostaje mi sięgnąć do nauki Jana Pawła II. Pozostaje mi wzruszyć się pięknem gór…

Wiosna w Tatrach - Krokusy

Gdzie je znaleźć?

W zasadzie w każdej wiosce można spotkać pola krokusów. W Murzasichlu jest co najmniej kilka takich miejsc, gdzie można spotkać krokusy.

Gdyby jednak udać się w góry to do dyspozycji mamy m.in.:
- Polanę Rusinową i Dolinę Gąsienicową (w śladowych ilościach),
- Dolinę Chochołowską (słynie z krokusów na wiosnę),
- Polanę pod Kopieńcem (miejsce mało znane).

Osobiście uważam, że krokusy pod Kopieńcem są ładniejsze niż w Dolinie Chochołowskiej. Poniżej zdjęcia z przeszłości z tychże miejsc na wiosnę.

Krokusy - Polana pod Kopieńcem

Krokusy - Dolina Chochołowska

Wyciąg narciarski na ul. Budzowej

Największy jest kompleks narciarski położony między ulicą Sądelską, a ulicą Budzową. Najmniejsze nachylenie posiada stok od strony ulicy Sądelskiej, na który wjeżdżamy orczykiem. Z drugiej strony stok od ulicy Budzowej jest nieco bardziej nachylony, ale nadaje się jeszcze do nauki jazdy nartach, natomiast dla tych nieco bardziej (ale nie za bardzo) zaawansowanych jest w sam raz. Wyciąg jest tutaj bardziej rozbudowany: jeden krótki orczyk z prawej strony, jeden długi z lewej strony (potrójny orczyk). Właściwie wszystko byłoby fajnie, gdyby nie to, że karta magnetyczna, którą potrzebujemy do wjazdów jest ładna, zgrabna i powabna, ale kaucja zwrotna za nią kosztuje aż 20 zł (na innych wyciągach jest to kwota rzędu 10 zł). Obok wyciągu z prawej strony znajduje się również krótki wyciąg na wielkie pontony (uciecha nie tylko dla dzieci, lecz również dla dorosłych).

Obok wyciągu z lewej strony znajduje się również jeden niezależny orczyk, gdzie wjazdy są tańsze, a karnet najzwyczajniejszy w świecie – papierowy. Ta część stoku ma podobne nachylenie, jednakże na samym dole jest ono o wiele bardziej strome.

Kolejny wyciąg znajduje się również na zboczach ulicy Budzowej, ale po drugiej stronie góry. Wyciąg ten posiada duże nachylenie, tak więc zjazd mimo, że krótki, może dostarczyć emocji. Zjazd kończy się lekkim wzniesieniem asekuracyjnym po drugiej stronie. Również po drugiej strony jest łagodniejszy, ale i krótszy orczyk, który jak najbardziej nadaje się do nauki jazdy na nartach.

Ostatni wyciąg znajduje się na ulicy Sądelskiej na tzw. Capówce (czyli u samej góry miejscowości). Jednakże nie zawsze jest on otwarty. Stok o średnim nachyleniu, wyciąg orczykowy.

Po męczącym dniu na nartach koneserzy dobrego jedzenia i piwa znajdą coś dla siebie w okolicznych karczmach góralskich. Tak więc narty na nogi i jedziemy

Podobne wpisy:

1. Stacja narciarska w Jurgowie
2. Stacja narciarska Ski Bachledova
3. Wyciąg krzesełkowy czy orczyk?

Wczasy w Hiszpanii załatwiane przez biura turystyczne są dość szablonowe szczególnie dla wytrawnych turystów i organizowane w sposób raczej mało innowacyjny. Bardzo często jako główne atrakcje turystyczne zwiedzane są najbliższe zakątki, organizowane są wycieczki jeepami po ciekawych bezdrożach, niedługie rejsy statkiem po morzu, odwiedzenie oceanarium lub parku wodnego, czasami wyprawa do wiejskiej bodegi.

Hiszpańska kuchnia z kolei to istny raj dla zagorzałych amatorów owoców morza i ryb spędzających wczasy w Hiszpanii, a także mięs pod każdą możliwą postacią. Ryby i owoce morza stanowią niekwestionowaną najważniejszą bazę hiszpańskich przekąsek i starterów. Niestety są raczej kosztowne. Jednak kiedy zaczynają być podstawowymi składnikami ciepłych dań stają się bardziej przystępne dla portfeli przeciętnego turysty.

Spędzając wczasy w Hiszpanii lub na wycieczce objazdowej koniecznie należy spróbować szynki o bardzo dźwięcznej nazwie mianowicie jamon serrano, która to de facto jest szynką parmeńską. Najlepsze tego typu wędliny wyrabiane są w Estremadurze oraz w południowej części Hiszpanii. Do ciekawostek i zarazem osobliwości hiszpańskiej kuchni należy hiszpańska potrawa, cochillino czyli mięso z młodych prosiaków które karmione są tylko i wyłącznie mlekiem.

Jeżeli zaś idzie o typową turystykę, to niewątpliwie słynna corrida stanowi jedną z większych turystycznych atrakcji Hiszpanii i jest bardzo ściśle identyfikowana z Hiszpanią, choć ostatnio często rodzi sprzeciw w pewnych kręgach i nie wszyscy zgadzają się z ideą jej istnienia.

Corrida i osławione wyścigi na ulicach a dokładniej mówiąc gonitwy byków na ulicach Pampeluny są niewątpliwie integralną częścią zarówno świeckich jak również religijnych uroczystości i obrzędów. W Andaluzji na przykład walki torreadora z bykiem można obserwować na arenach, natomiast w Kraju Basków w północnej Hiszpanii byki są po prostu wypuszczane na ulice miast.

Najsłynniejsze gonitwy byków mają miejsce we wspomnianej już Pampelunie. Trwają one miedzy 6 a 14 lipca i są organizowane z okazji święta San Fermin. Encierro, bo tak ochrzczono słynne gonitwy byków na ulicach Pampeluny od dawien dawwna kuszą spragnionych mocnych wrażeń turystów z właściwie całego świata. Uczestniczą w nich oczywiście byki i co bardziej odważni śmiałkowie z Kraju Basków.

Bachledova Ski trasy narciarskie

Podobnie jak stacja narciarska w Jurgowie, Bachledova jest położona w pobliżu granicy polsko-słowackiej między Ździarem, a Jezerskiem (w pobliżu Spiskiej Starej Wsi) w Dolinie Bachledovej na Słowacji. Miejsce to ma do zaoferowania o wiele więcej niż wyciąg narciarski.

Kompleks ma do zaoferowania aż 15 różnych tras przy czym tylko 2 oświetlone wyciągi orczykowe. Jeśli chodzi o wyciągi krzesełkowe to mamy do dyspozycji dwa, jeden 3 osobowy w stronę Doliny Bachledowej (trasy niebieskiej), drugi 4 osobowy w stronę Jezerska (do wyboru trasy niebieska, czarno-czerwona, czerwono-niebieska). Oto trasy zjazdowe:

	Nazwa	Trudność	Elewacja	Długość
1	Bachledka I.		255 m	1830 m
2	Lendacka		255 m	1950 m
3	Slalomák		310 m	950 m
4	Majstrák		310 m	1140 m
5	Efka I.		205 m	610 m
6	Efka II.		205 m	630 m
7	Hrebeň		180 m	800 m
8	Chata I.		65 m	460 m
9	Chata II.		65 m	480 m
10	Bachledka II.		45 m	270 m
11	Deny I.		140 m	900 m
12	Deny II.		130 m	500 m
13	Deny III.		130 m	550 m

Trasy dobrze przygotowane o różnym stopniu trudności, jednakże niebieskie trasy w stronę Doliny Bachledovej mają bardzo długie prawie płaskie odcinki zjazdów. Dużym atutem jest dużo mniejszy ruch niż na polskich wyciągach w godzinach szczytu. Minusem jest cena za sprzęt, wyciąg jest w porównywalnych cenach jak w Polsce lub odrobinę droższy, w zależności od sezonu. Ciekawostką, którą można tam spotkać są specjalne wyciągi dla dzieci i mocno początkujących w postaci taśmy wyciągającej w górę (jest również specjalny tor ze specjalną trawą do zjazdu). Oprócz tego jest pełne zaplecze gastronomiczne, możliwości zabawy dla dzieci (np. iglo), kącik, w którym możemy podregulować nasze narty lub spotkać się (ze śrubokrętami – tego nie widziałam w Polsce), a także dla tych co wolą się pomęczyć, trasy biegowe. Do wyboru mamy 3 trasy biegowe. Osobiście sprawdziłam trasę idącą ze szczytu, gdzie wjeżdża wyciąg w kierunku Magurki. Trasa o długości kilku kilometrów z delikatnymi różnicami wzniesień (około 2 godzin w obie strony). Możemy więc przy okazji przemierzyć na nartach Spiską Magurę.

Nie można również zapomnieć o tych, którzy wybierają się tam latem. Zastaniemy tam dobrze oznaczone piesze szlaki turystyczne (ilość kilometrów, czas i miejsce dokąd prowadzi) TANAP, a także dużą ilość szlaków rowerowych, które przecinają się tu i ówdzie.

Strona stacji narciarskiej http://www.skibachledova.sk/.

Podobne wpisy:

1. Stacja narciarska w Jurgowie
2. Wyciąg krzesełkowy czy orczyk?

Kolej krzesełkowa w Jurgowie

Stacja narciarska w Jurgowie położona jest prawie na granicy Polski ze Słowacją przy głównej drodze do przejścia granicznego w Jurgowie. Można na niej spotkać zarówno Polaków jak i Słowaków.

Dobra alternatywa dla zatłoczonych wyciągów w Bukowinie Tatrzańskiej, Białce Tatrzańskiej czy w Małym Cichym.

Stacja działająca przy Centrum Rekreacji i Wypoczynku HAWRAŃ Sp z o.o. w Jurgowie jest młodą stacją, której początki sięgają 2007 roku.

Obecnie stacja składa się z dwóch wyciągów orczykowych oraz wyciągu krzesełkowego:

Do wyboru mamy 5 tras:

Trasy zjazdowe w Jurgowie

Dużą zaletą są bezpłatne parkingi przy stacji. Oprócz tego przy stacja działa szkoła narciarska SKI-PLUS. Stacja czynna jest w godzinach od 9 do 22, przy czym nowa czarna trasa jest czynna do zmroku, czyli do godziny 16:00.

Trasy są doskonale przygotowane, do wyciągu nie ma dużych kolejek (w godzinach popołudniowych wchodzi się od razu). Czarna trasa przeznaczona dla zaawansowanych narciarzy to stok o dużym nachyleniu, z możliwościami do nabrania naprawdę dużych prędkości. Przy zejściu z kolejki mamy do przejechania parę metrów po prawie płaskim terenie, później możemy skręcić na wybraną trasę. Oprócz tego w pobliżu przygotowano dwie trasy biegowe, w tym jedną o długości 4 km.

Osobiście zadowolona jestem z warunków narciarskich na stoku, trasy przygotowane dla tych mniej i bardziej wybrednych, chociaż czarna trasa zbyt szybko się kończy

Adres strony internetowej stacji: http://www.hawran.pl/

Podobne wpisy:

1. Stacja narciarska Ski Bachledova
2. Wyciąg krzesełkowy czy orczyk?

Dzwonnica w Polanie

Polana – miejscowość położona w pobliżu Małej Obwodnicy bieszczadzkiej u północnego podnóża Otrytu, 3 km od Zalewu Solińskiego, w pobliżu Ustrzyk Dolnych i Górnych i Czarnej.

Polana została założona w połowie XV w. prawie wołoskim w sobieńskich dobrach Kmitów. Stanowiła ona w Bieszczadach ewenement, gdyż była jedyną w głębi gór miejscowością o przewadze ludności polskiej i należała do największych bieszczadzkich osad. Pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z 1486 r. Przed wojną Polana była siedzibą gminy.

Kościoła Parafialnego Pw. Przemienienia Pańskiego i krótka historia Polany

Na pewno w 1510 r., a być może już w 1447 r. istniał we wsi kościół rzymskokatolicki. W tym samym czasie wymieniana jest także cerkiew parafialna. Początki nieistniejącej obecnie kaplicy rzymsko-katolickiej sięgają XVIII wieku, kiedy to łowczy podolski Franciszek Urbański funduje nowy, drewniany kościół. Parafią Polana zaś stała się w 1747 r. i należało do niej aż 33 wsi oraz miasteczko Lutowiska. Wcześniej kościół obsługiwali kapelani dworscy.

Wówczas w świątyni, oprócz ołtarza głównego z obrazem Przemienienia Pańskiego, znajdowały się dwa ołtarze boczne. Od strony prezbiterium mieściła się drewniana zakrystia i ambona. Chór z ośmiogłosowymi organami podtrzymywany był przez słupy. Dzwonnica stanowiła jednocześnie przedsionek kościoła. W ołtarzu głównym wisiały liczne wota będące świadectwem wielu łask.

W roku 1780 uroczyście zakończono budowę nowego kościoła. Oto skrócony zapis z tego wydarzenia:

„13 sierpnia 1780 r. poświęcono nową świątynię, kościół prezentuje się okazale, przyozdobiony snycerską robotą w stylu barokowym. Zakrystia murowana. Świątynię podniesiono do wys. 14,88 m. w tym wysokość ścian wynosi 7,22 m. Przed wejściem dobudowano krużganek. Dach pokryto nowym gontem. Wzmocniono podmurówkę z kamieni. Świątynia posiada 6 okien. Sklepienie drewniane, prezbiterium ma kształt beczkowy. Cztery filary tworzą trzy nawy w tym główna 6 m szer., ze sklepienia zwisają żyrandole oświetlone świecami. Chór organowy wsparty na sześciu filarach, zajmuje całą szerokość nawy głównej. Podłoga z drewna jodłowego. Prezbiterium od naw oddzielają misternie wykonane balaski, nad którymi, pod stropem, znajduje się tęcza z figuralną rzeźbą. Wnętrze wypełniają: chrzcielnica, ambona, konfesjonał, stacje drogi krzyżowej, chorągwie i ławki dla wiernych.”

Plan kościoła w Polanie

W roku 1827 zapisano, iż kościół posiada 7 ołtarzy bocznych, snycerskiej roboty, wszystkie malowane.

Co ciekawe, zachował się opis „pogrzebu pańszczyzny” w Polanie w 1848 r. Księgi powinności wobec dworu i inne dokumenty związane z pańszczyzną złożono w trumnie. Z dwóch końców wsi wyszły jednocześnie dwa kondukty z chorągwiami kościelnymi. Tam gdzie się spotkały, zakopano trumnę, postawiono krzyż i zasadzono lipę, która rośnie do dziś (na tym samym placu co stał kościół). Jednocześnie rzucono klątwę na każdego, kto by się odważył pańszczyznę odkopać. Takie ceremonie odbywały się w wielu wsiach.

Pod koniec XIX w. Polana należała do największych miejscowości bieszczadzkich. Działały tu m.in. dwie szkoły ludowe, młyn i potasznia. W przysiółku Ostre prowadzono poszukiwania ropy naftowej. W 1883 r. nastąpił gwałtowny wytrysk, ropa zalała pola i potokiem Czarnym spływała aż do Sanu. W późniejszych latach w Polanie powstał jeden z pierwszych naftociągów w Galicji. Planowano doprowadzenie go do stacji w Ustrzykach Dolnych, ale ostatecznie sięgnął tylko do Czarnej. ślady porzuconych szybów można odnaleźć na stokach Ostrego do dziś.

W latach 1886-1900 wymurowano nową, parawanową dzwonnicę z otworami na trzy dzwony. Przed ostatnią wojną dzwony nosiły imiona: Marian, Łukasz i Paweł.

Kolejna przebudowa kościoła miała miejsce w 1901 roku. Kościół zyskał nowy wystrój, odnowiono ołtarz główny, wymieniono ambonę, odnowiono ściany i zainstalowano organy.

Ostatni gruntowny remont kościoła to lata 1927-1928. Prace objęły m.in. naprawę fundamentów i wyprostowanie bryły kościoła. Kościół oszalowano a dach pokryto blachą. Jak zanotował ówczesny proboszcz ks. Jan Pieniążek wszystkie prace wykonano dzięki ofiarności parafian.

Kościół w takim stanie przetrwał do

Lipa, pomnik przyrody

1949 r., kiedy to na polecenie administracji sowieckiej zdjęto z dachu blachę, którą wykorzystano na pokrycie świetlicy. W latach 1945-1951 kiedy Polana należała do Związku Radzieckiego, kościół ulegał dewastacji. Ostatnie nabożeństwo odprawił ks. Proboszcz Franciszek Glazer 29 czerwca 1945 roku przed wyjazdem Polaków na tzw. Ziemie Odzyskane. Do dziś z dawnych lat pozostały fundamenty kościoła, ruina krypty grobowej i zakrystii, dzwonnica i okazałe lipy, które stanowią pomniki przyrody. Obok kilka nagrobków miejscowego ziemiaństwa (fundatorów) i księży (6 kapłanów), w tym jeden wykonany we Lwowie w I poło XIX w. Ostatnim pochowanym tu kapłanem był ks. Jan Pieniążek. Widać również murowaną dzownnicę.

W okresie międzywojennym działała w Polanie kapela smyczkowa i teatr amatorski, który cieszył się dużym wzięciem w okolicy występował m.in. w Sanoku, Lesku, Ustrzykach Dolnych oraz w Sokolem, dla gości odwiedzających tamtejszy pałacyk.

Po roku 1951 Polana na powrót znalazła się w granicach Polski. Założono wówczas PGR, utworzono lokalne władze. Osiedlili się pracownicy PGR zajmując ocalałe domy. W tym czasie w połowie lat 50-tych dokonano rozbiórki zabytkowego kościoła i wykorzystano pozyskane kościelne drewno na potrzeby gospodarcze.

Kościół przetrwał wiele burz i zwieruchę wojenną i dopiero w czasie pokoju dosięgła go zbrodnicza ręka. Plebania zaś przetrwała do dziś.

W 1958 r. do Polany powróciło 13 rodzin dawnych parafian z Dolnego Śląska i 11 rodzin repatriantów z ZSRR. Osiedliły się inne rodziny z Polski. Rozpoczęto starania o wydanie pozwolenia na odprawianie nabożeństw w zachowanej cerkwi, w której mieścił się magazyn PGR. W 1969 r. 24 grudnia, ks. Franciszek Poucha, dokonał otwarcia świątyni cerkiewnej na potrzeby kościoła katolickiego. Przystąpiono do porządkowania i drobnych remontów. Do 1982 roku kapłani z Czarnej odprawiali nabożeństwa i nauczali dzieci religii.

Dekretem abpa Ignacego Tokarczuka 6 sierpnia 1982 r. prowadzenie parafii Polana zostało powierzone Zgromadzeniu Salezjańskiemu. Pierwszy proboszcz ks. Stanisław Zasada wspólnie z parafianami rozpoczął budowę nowej plebanii i domu młodzieżowego. Budowę ukończył w 1985 r.

W 1991 roku nowym proboszczem został ks. Józef Talik. Rozpoczął budowę nowego kościoła obok nowej plebanii. Umarł nagle 29 marca 2000 r. Budowę kościoła kontynuował ks. Proboszcz Stanisław Lasak.

Cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja w Polanie

Jak nadmieniłam wcześniej w Polanie istnieje również drewniana cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaj, obecnie kościół rzymskokatolicki. Cerkiew znajduje się niedaleko nowego kościoła, wpisana jest na Szlak Architektury Drewnianej. Podobnie jak kościół, cerkiew jest wymieniana w XVI wieku. Oficjalnie cerkiew datowana jest na 1790 rok. Według miejscowej tradycji świątynia jest znacznie starsza, pierwotnie bowiem miała to być łacińska kaplica dworska, którą właściciele wsi, Urbańscy, oddali Rusinom na cerkiew w zamian za pomoc przy budowie nowego kościoła. Zdaje się tę wersję potwierdzać obecność wewnątrz cerkwi płyty nagrobnej Romerów z XVII w. (ostatnio usunięta). Być może więc polańska cerkiew jest jednym z najstarszych drewnianych zabytków regionu. Po 1951 roku była używana jako magazyn zboża, a od 1970 r. pełni rolę kościoła.

Cerkiew w Polanie jest budowlą drewnianą, orientowaną, o konstrukcji zrębowej. Orientowanie cerkwi polega na skierowaniu prezbiterium (jako miejsca najświętszego) w kierunku wschodnim. Zdecydowana większość bieszczadzkich cerkwi jest orientowana, gdyż zwyczaj ten był ściśle przestrzegany do XIX w. Budynek jest oszalowany pionowymi deskami. Zakrystia od strony północnej.
Prezbiterium zamknięte trójbocznie, nawa szersza. Obiekt nie posiada babińca – jest to cerkiew dwudzielna. Dwuspadowy dach zakończony jest trzema wieżyczkami z latarniami, kryty blachą. Podczas remontu w roku 1922 nawa została wydłużona. Po roku 1951 cerkiew używana była jako magazyn. W 1970 przekazana została parafii rzymskokatolickiej i od tego czasu funkcjonuje jako kościół.
Nie zachowały się praktycznie żadne elementy dawnego wyposażenia. W 1937 roku podczas kolejnego remontu otynkowano wnętrze. Została również wykonana polichromia ornamentalno-figuralna autorstwa R. Konowalca. Polichromia na sklepieniu wyobraża Trójcę Świętą, znajdują się tu również anioły o trzech parach skrzydeł. Są to Serafiny – anioły zajmujące najwyższe miejsce w hierarchii anielskiej, są aniołami miłości, światła i ognia.

Kilka ikon z cerkwi w Polanie znajduje się w muzeach. W MBL w Sanoku zobaczyć można ikonę św. Mikołaja z przełomu XVII/XVIIIw. W Muzeum Narodowym w Krakowie: Sąd Ostateczny z XV wieku oraz śś. Jana i Pawła z początku XVIIw. Na przycerkiewnym cmentarzu zachowało się kilka grobów.

Turystyka

Panorama ze stoku otaczającego Polanę

Polana ze względu na walory turystyczne stała się miejscem dla wakacyjnych urlopów i weekendowych wypadów. Odbywa się tam w sezonie turystycznym wiele imprez kulturalno-rozrywkowych. Stanowi idealne miejsce na wypad w inne miejsca Bieszczad (np. nad Solinę). Napotykamy również dobrze oznaczone szlaki rowerowe i piesze. Jednym z najpiękniejszym wejść jest szlak na Rosochote. Znajdują się tu również stadniny konne (np. na Rosolinie) oraz stawy rybne z możliwością połowu ryb. Przede wszystkim jednak miejscowość urzeka spokojem, ciszą i piękną okolicą.

Źródła:

-Maria Faran, Krótki zarys historii Kościoła Pariafalnego pw. Przemienia Pańskiego w Polanie;

- Bieszczady, wyd. REWASZ;

- http://www.twojebieszczady.pl/st_cerkwie/cerkiew_polana.php

Zdjęcia objęte prawami autorskimi. Zabronione jest wszelkiego rodzaju kopiowanie i wykorzystywanie zdjęć bez zgody autora.

Ukraina - Podróż Lwów-Symferopol - Krajobraz

W ubiegłe wakacje (sierpień 2010) miałam przyjemność odbyć wraz ze znajomymi podróż na Krym i po Krymie. Start naszej wycieczki: Kraków, cel 1 - Symferopol (Ukraina, Krym), ukr. Сімферополь, odległość najkrótszą drogą samochodem: ok. 1450 km.

Jak dostać się do Symferopolu?

To był nasz pierwszy problem jaki musiał rozwiązać nasz kolega pomysłodawca. Wybraliśmy następujące rozwiązanie:

• Kraków – Przemyśl, ok 4 godz. jazdy samochodem
• Przemyśl – Medyka-Szeginie, korzystamy z busa, który jedzie na granicę, koszt 2 zł.
• Pieszo, odprawa celna na granicy, wypełniamy druczek pobytu na Ukrainie (obecnie nie trzeba ani wizy ani tego druczka).
• Medyka-Szeginie – Lwów, wsiadamy w ukraiński środek komunikacji zwany marszrutką (uwaga! busy, które stoją zaraz koło przejścia są bardziej komfortowe, ale kosztują ponad 40 hrywien, podczas, gdy z dworca odjeżdżają marszrutki za 16 hrywien), ok 2 godz.
• Lwów – Symferopol, kolej ukraińska, klasa ekonomiczna “płackarta“, 25 godzin.

Właśnie o podróży tym pociągiem z Lwowa do Symrefopola chciałam nadmienić kilka słów.

Jak kupić bilety na pociąg z Lwowa do Symferopola?

Właściwie to mamy dwie opcje: przez biuro podróży lub osobiście. My wybraliśmy tą pierwszą opcję w obie strony. Zarezerwowaliśmy bilety na pociąg w dosyć późnym terminie dlatego mieliśmy miejsca rozrzucone po całym wagonie. Bilety mieliśmy do odebrania u przewodniczki biura podróży na Ukrainie we Lwowie (oczywiście w grę wchodzi odpowiednia opłata manipulacyjna). Gdybyśmy chcieli je kupić na własną rękę musielibyśmy to zrobić osobiście we Lwowie. Na ten pociąg konieczna jest wcześniejsza rezerwacja z wyprzedzeniem przynajmniej miesięcznym, a w praktyce około 60 dni przed terminem!

Czy da się zwrócić zarezerwowane bilety?

Tak się złożyło, że nasza znajoma zrezygnowała z wyjazdu i nie pojechała z nami. W związku z tym mieliśmy jeden wolny bilet. Nasz kolega poszedł więc do kasy zwrócić bilet. Po długich negocjacjach (on po polsku, pani po ukraińsku) udało się zwrócić bilet i odzyskać część jego wartości.

Klasa płackarta

Zasadnicze pytanie, które cisnęło się nam nam na usta dotyczyło klasy płackarta. Co to właściwie jest i jakie są tam warunki? Klasa ta jest nieco lepsza niż najniższa klasa, ale co ciekawe wygląda zupełnie inaczej niż w Polsce. Wagony składają się z otwartych przedziałów. W każdym przedziale są 4 łóżka (a właściwie miejsca leżące) i składany stolik w tym 2 łóżka rozkładane na piętrze, 2 łóżka do siedzenia z miejscem na bagaż pod spodem, nad łóżkami znajduje się miejsce na pościel. Wzdłuż przejścia również znajdują się łóżka do każdego przedziału, jedno rozkładane na piętrze, drugie składane z dwóch siedzeń i stolika na dole. W efekcie najbardziej niewygodne są łóżka w przejściu. Na jeden przedział przypada 6 osób.

Na końcu wagonu znajduje się łazienka i kosz na śmieci (ukryty).

Prowadnik

Na drugim końcu wagonu znajduje się przedział prowadnika. Kim on właściwie jest? Prowadnik, a właściwie to dwóch, przydzielony jest do każdego wagonu i jest odpowiednikiem kierownika wagonu. On sprawdza bilety przy wsiadaniu, następnie rozdaje pościel (latem są to 2 prześcieradła i poszewka na poduszkę, materace i poduszki są do zdjęcia z półek nad łóżkami). Prowadnik również na początku podróży zabiera bilety, które możemy na końcu odzyskać jeśli chcemy. Prowadnik czuwa nad nami przez całą podróż. Czuwa również przy piecyku na końcu wagonu, który rozpala i gotuje w nim gorącą wodę. Gorąca woda jest za darmo, sam prowadnik roznosi herbatę lub kawę za niewielką opłatą. Prowadnik również informuje o postojach i ich długości, sprawdza czy wszyscy wsiedli do wagonu i wie kto znajduje się w jego wagonie. W czasie naszej podróży zdarzyło się, że składane łóżko było zepsute. Kreatywność prowadnika, który nie miał czym tego naprawić przeszła moje oczekiwania – przyniósł metalowe wiadro z kocem, jakiś gwóźdź wbił, żeby chociaż trochę się trzymało i podłożył wiadro pod spadający stolik.

Postoje w czasie podróży z Lwowa do Symferopola. Zaopatrzenie

W czasie 25 godzinnej podróży jest kilka dłuższych postojów. Można wówczas wyjść z wagonu na peron i… kupić coś. Na peronie możemy spotkać babuszki, które sprzedają przeróżne towary: wodę, piwo, lody domowej roboty, ryby solone (później cały wagon nimi “pachnie”), pierożki (nie są to nasze pierogi, są bardziej podobne do naszych drożdżówek), maliny i inne. W związku z tym nie musimy się zaopatrywać na całą podróż w jedzenie i picie. W wagonie oficjalnie nie wolno pić alkoholu, w praktyce piwo pili wszyscy, wódkę kazali chować, ale wystarczyło, że nie stoi na stoliku. W niektórych pociąga jest specjalny wagon restauracyjny, w którym można pić alkohol. Rozkład postojów wisi również na drzwiach w pociągu.

Atmosfera w czasie podróży

Jak wszędzie dużo zależy z kim jedziemy w pociągu. W związku z nasza późną rezerwacją jechaliśmy w pociągu z obywatelami Ukrainy. Normalnie biura podróży rezerwują cały wagon dla Polaków. Trzeba przyznać, że chcąc przeżyć prawdziwą podróż przez Ukrainę koniecznie należy jechać w wagonie z obywatelami Ukrainy. Po pierwsze można wyćwiczyć swoje ucho i język we władaniu ukraińskim lub rosyjskim. Po drugie można ciekawych rzeczy się dowiedzieć. Po trzecie pełnym zaskoczeniem było dla nas odkrycie, że pociągiem podróżują całe rodziny, wraz z małymi dziećmi, które mają ze sobą pełne obiady, śniadania, kolacje (np. gotowane jajka czy schabowy). Co ciekawe nie baliśmy się o swoje bagaże, mimo, że siedzieliśmy na drugim końcu wagonu. W nocy większość ludzi śpi, światła są przygaszane, ale również za dnia można spotkać wylegujących się na pięterku. Ogólnie: bardzo pozytywne wrażenia.

Krajobraz

Podróżując pociągiem przez Ukrainę możemy podziwiać piękno tego kraju: dużo terenów zielonych. Jak już wjedziemy na sam Krym możemy obserwować płaskie stepy przeplatane zbiornikami wodnymi.

Symferopol i inne dworce kolejowe

Trzeba przyznać, że na Ukrainie dworce kolejowe robią nie lada wrażenie i są to prawdziwe dzieła sztuki. Wysiadając w Symferopolu warto wyjść na plac przed dworzec i przyjrzeć się tej pięknej budowie również od zewnątrz.